آن روز این جوان های عزیز برای خدا قیام کردند و حرکت کردند. من در آن روزی که این عزیزان به سمت این جایگاه شهادت و فداکاری حرکت می کردند، آن ها را از نزدیک دیدم. در نزدیکی کرخه نور، شهید عزیز «حسین آقای علم الهدی» و بقیه جوانانی که همراه او بودند و با دست خالی، بدون تجهیزات، اما با دلی سرشار از عشق و ایمان، با قلبی استوار از اتکا و توکل به پروردگار، به این طرف می آمدند. واقعا انسان یک بار دیگر صحنۀ صدر اسلام را، صحنۀ عاشورای حسینی را و کربلا را به چشم خود مشاهده می کرد، وقتی آن جوان ها را می دید که با عزم راسخ داشتند می آمدند در قلب دریای دشمن.

این بیابان ها را متجاوزان پُر کرده بودند. تمام این سرزمین پاک و مظلوم و خونبار در زیر چکمه متجاوزان بود. نیروهای مسلح ما، سازمان های نظامی ما، همه تلاش خود را انجام می دادند، اما این جوان ها با دست خالی در راه خدا به جهاد برخاستند.

آن روز شاید (16 دی سال 59) عدۀ این جوان ها بیست یا سی نفر بیش نبود. بیست تا سی جوان با دست خالی، اما دل استوار از ایمان و توکل به پروردگار؛ اما در این جا چندهزار تانک و نفربر زرهی در این بیابان ها مستقر بودند. این جمع کوچک می آمد برای مقابلۀ آن جمع علی الظاهر بزرگ، با ایمان به خدا، با توکل؛ هم چنانی که حسین بن علی (ع) با جمع محدود در مقابل دریای دشمن ایستاد، قلبش نلرزید، اراده اش سست نشد، تردید در او راه پیدا نکرد. این جوان ها هم همین طور.

من از شهید علم الهدی در همین جا پرسیدم: شما چی دارید از سلاح و تجهیزات، که دارید می روید؟

دیدم این ها دل شان آن چنان به نور ایمان و توکل به خدا محکم است، که از خالی بودن دست خودشان هیچ باکی ندارند. حرکت کردند، آمدند. خواستار جهاد در راه خدا و پذیرای شهادت در این راه بودند؛ چون می دانستند حقند. شهدای ما در هر نقطۀ این جبهه عظیم، با همین روحیه، با همین ایمان جنگیدند.

خدای بزرگوار را و پروردگار عظیم کریم رحیم را شکر گزاریم که به ما آن قدری فرصت داد و عمر داد که یکی از معجزات بزرگ الهی در تاریخ را به چشم خودمان مشاهده کنیم.

در همین بیابانی که امروز ما جمع شده ایم، یک روزی جمعی از بهترین جوانان و پاکیزه ترین عناصر مؤمن و خالص و صالح ما با غربت به خاک افتادند و شربت شهادت را نوشیدند. آن روز کسی گمان نمی کرد که به این زودی این شهدای عزیز و غریب این طور جاه و جلال معنوی پیدا کنند و مردم از راه های دور، این جا گرد هم آیند. امروز گنبد و بارگاه و دستگاه معنوی این شهیدان وسیله ای برای توجه به قدرت لایزال پروردگار عالم است. قدرت خداوند متعال بر همه قدرت های مادی پیروز است، ارادۀ حضرت حق متعال بر ارادۀ انسان ها مسیطر و مسلط است.  

(دیدار با مردم دشت آزادگان در مزار شهدای هویزه، 20 اسفند 1375)

منبع: www.khamenei.ir