دانشجویان در دانشگاهها بایستی رسالت دانشجو را درک کنند. رسالت دانشجو، استفاده از محیط دانشگاه برای درس خواندن و یاد گرفتن و رشد پیدا کردن است. رسالت استاد، درس گفتن است. [1]

در یک نظام، دانشگاه تولید کننده است، و همه جا مصرف کننده. دانشگاه چه چیزی تولید خواهد کرد؟ آن چیزی را که دستگاههای دیگر و کل این نظام مصرف می کنند. [2]

به دانشگاه با دو چشم و از دو دیدگاه باید نگاه کرد و می شود نگاه کرد: یکی از بعد علم و آینده ی علمی، و یکی از دیدگاه نگاه به یک کانون پیشرو اجتماعی. [3]

نگاه دوم به دانشگاه، نگاه به عنوان یک مرکز و یک کانون پیشرو در جامعه است، که همه جای دنیا هم همین طور است. دانشگاه، یکی از مراکزی است که نشان دهنده و منعکس کننده ی کیفیت فکری و حرکت موجود در جامعه است.

دانشجو در محیط دانشگاه، دو نوع سازندگی را برای خودش باید حتمی و لازم بداند و بشمرد: سازندگی علمی، و سازندگی اخلاقی و فکری. سازندگی علمی، در همین کلاسها و با همین درسها و در محضر همین اساتید است، و کار و تلاشی که خود شما با مطالعه و بحث و فحص و تحقیق باید انجام بدهید. جامعه ی شما و فردای این کشور، بلکه جهان و بخصوص جهان اسلام، به این کار نیازمند است. ...

سازندگی دوم، اخلاقی و معنوی و فکری است. ... در رژیم گذشته، محیط دانشگاه به عنوان محیط بی دینی و رها بودن از تقیدات شرعی تلقی شده بود؛ حتی آدمهای متوسط دینی هم که به این جا می آمدند، احساس می کردند که در فرورفتن در کارهای نامشروع، یله و رها و آزادند. آن رژیم هم این روحیه و این تلقی را در جوانان ما بیشتر می دمید. ]4[

پی نوشت:

    1.سخنرانی در مراسم افتتاحیه ی دومین دورهی تخصصی دانشگاه امام صادق (ع)  3/10/1362
    2.سخنرانی در سمینار دانشجویی دانشگاه تهران 13/9/1364
    3.سخنرانی در دانشگاه تهران، به مناسبت آغاز سال تحصیلی 66ـ  7/7/1365
    4.سخنرانی در جلسه ی پرسش و پاسخ در مسجد دانشگاه تهران  17/8/1366

منبع: دانشگاه ودانشجو در آینه رهنمودهای مقام معظم رهبری ـ فصل اول