« ... به تحقيق شهادت مىدهم كه انقلاب اسلامى ايران و نظام جمهورى اسلامى به عنوان يك نظام اسلامى، تنها انقلاب و حكومت حق در زمان حاضر است، و به حقيقت كه حكومت كشور عزيزمان تنها كشورى است كه نماينده واقعى اسلام و مذهب راستين تشيّع در جهان است و بر همه واجب و لازم است كه در راه حفظ اين نظام از جان خويش مايه بگذاريم و با از دست دادن جان و مال و فرزند، به پاسدارى از آن بپردازيم. بدانيم كه به مصداق آيه شريفه، «يكى از مهمترين صفات مميّزه مؤمنين، خشونت و جنگ با كافران است و در ستيز بودن دائم با آنان ». پس اگر شخصى را ملاحظه كرديم كه صورتش در اثر سجده، اثر پذيرفته ولى نسبت به جهاد بى تفاوت است، در ايمان او شك كنيد و روى از او بر كشيد. مؤمن بايد به گونهاى زندگى كند كه حياتش مايه غيظ و خشم كافران و ملحدان باشد. قلب مؤمن و مجاهد بخصوص اگر شيعه على (ع) و اولاد شريفش باشد، جاى يك خدا و يك مكتب است؛ نمىتواند با كفر كنار آيد و دست در دست كافران گذارد، لذا واژه صلح با دشمنان خدا و اولياء او در قاموس ما نيست.
بدانيد كه همه ما وصيت به امر به معروف و نهى از منكر شدهايم و خداوند دين اسلام را به خاطر همين فريضه بر اديان ديگر برترى داده است. لذا در برخورد با مفاسد جامعه با زهد فروشان دروغين كه بيشترين ضربه را به انقلاب وارد مىكنند با شدت مقابله كنيد و از عزلت خوددارى نماييد. باز توصيه مىكنم متوجه باشيد هميشه انقلاب از داخل ضربه خورده است تا از بيرون.»
در جايى ديگر خطاب به خواهرشان مىنويسند:
«خواهرم، حضرت امير (ع) (كه اميد ماست در دنيا و آخرت) در نهجالبلاغه مىفرمايند:
«ايها الناس انما الدنيا دار مجاز و الاخره دار القرار ... »
«اى مردم دنيا دار و خانه گذر است و آخرت خانه ثبات و ماندن. پس بگيريد از گذرگاه خود براى آن جايى كه ثابت مىماند. پردههاى سرّ و نهان خود را نزد كسى كه اسرار شما را نمىداند پاره نكنيد و قلب هاى خود را از دنيا خارج كنيد قبل از اينكه بدن هاى شما از دنيا خارج شود و در اين دنيا امتحان مىشويد و براى ابديّت و آخرت خلق شدهايد.»
خواهرم از آنها مباش كه وقتى مىميرند به قول حضرت رسول (ص) تازه از خواب بيدار مىشوند. هر چند وقت یکبار اين وصيّت را بخوان و با آن به ياد مرگ باش كه مرگ حق است. زهرا جان نكند كه در زندگى از دعا و زيارت ها فراموشت شود. زندگى و عمرى كه در آن زيارت اهل بيت خوانده نشود اگر نباشد بهتر است. خواهرم، از همه مهم تر اينكه قرآن را فراموش نكن «فاقرؤوا ماتيسّر من القرآن». سعى كن ادب، اخلاق، سرشت، فرهنگ، اعمال و گفتارت رنگ قرآنى داشته باشد.»
